بایکوت

میر حسین موسوی دایه دار اصلاحات نوین یا کینه نهفته از نظام؟!

vahidlog — Sun, 08 Nov 2009 08:11:27 GMT

روز چهارشنبه 13 آبان بعد از هیاهوی تهران، یکی از دوستان شوخ طبعم با لحن جدی به من نگاه کرد و گفت: فلانی! با این اوضاع و احوال سیاسی و درگیری هایی که پیش اومده به نظر تو احمدی نژاد رای میاره یا موسوی؟!! من که هنوز دوزاریم نیوفتاده بود بعد از دو سه ثانیه شروع کردم به لبخند زدن و گفتم: نه احتمالاً آقا محسن(رضایی) رای میاره!!

برای خیلی ها این سوال مطرح است که میر حسین برای قدرت آمد یا برای مردم؟ او به دنبال اصلاحات است یا اپوزیسیون؟دلایل او برای این همه تنش چیست؟ به چالش کشاندن نظام یا نجات مردم از فشارهای اجتماعی و اقتصادی؟ آیا این اندازه که او دم از راه و اعتقاد امام می زند به همین اندازه پیرو امام بوده است؟!

حضور میر حسین در انتخابات نه برای اصلاحات بود و نه برای مردم. تا زمانی که سید محمد خاتمی از او حمایت نکرده بود خود را جدا از اصلاحات می دانست و شعارهایش را سوا از تفکر اصلاح طلبانه پیش میبرد. این مطلب را میتوان در اعلام حضور بی اخلاقانه او در انتخابات پس از اعلام کاندیداتوری خاتمی درک کرد. همچنین قهر و دوری 20 ساله او از نظام و نیز عدم شرکت در انتخابات 84 باتوجه به درخواست های مکرر مردم برای حضور وی، آشکارا مارا به بیان عدم مردم نگری میرحسین موسوی می رساند. شاید اگر او در انتخابات 84 شرکت میکرد، الان دولت را اینگونه در دست نا اهلان نمی دیدیم!

میر حسین موسوی 20 سال پیش و پس از پذیرش قطعنامه و پایان جنگ( که وی از مخالفین پذیرش قطعنامه بود) به مخالفت با امام (ره) پرداخت و با بیان <با پذیرش قطعنامه چه کسی جوابگوی خون شهدا است> دست به تحریک مردم و در پی آن تئوری عبور از امام و تشکیل اپوزیسیون را دنبال میکرد که با رحلت امام خمینی پروژه ی او بیست سال به تعوبق افتاد.

میرحسین موسوی کینه ی امام و پذیرش قطعنامه را در دل نگاه داشته و حالا زمان را با بهترین شرایط یافته تا به آمال دیرینه خود دست یابد. آیا او توانایی اداره بهترین شکل این پروژه بزرگ را دارد؟؟

پی نوشت: نامه هایی برای دکتر سید محمد خاتمی، مهدی کروبی و محسن رضایی نوشته ام که پس از ارسال منتشر خواهم کرد

vahidlog — Wed, 28 Oct 2009 21:10:27 GMT

کمتراز آهو که نیستم

میشه ضامنم بشی؟

لطفاً بخوانید ولی نتیجه گیری نکنید!

vahidlog — Sat, 26 Sep 2009 07:42:58 GMT

هفته نامه حسابی همه ی وقتم را صرف خود کرده، یا بهتر بگویم صرف مطالعات خیلی تخصصی و سوژه ای برای موضوعات مختلف .

مطالب زیر سخنان رهبر معظم انقلاب است که در واکنش با برخوردهای ضد انسانی در زندان ابوقریب توسط نیروهای امریکایی در .تاریخ های ۱۳۸۱/۰۱/۱۶، ۱۳۸۳/۰۱/۲۶، ۱۳۸۳/۰۲/۲۷ بیان شده است، خواندن این بیانات خالی از لطف نیست:

- قبل از اينها هم در طول تاريخ در دنيا و حتّي در زمان خود ما کساني بودند که خيال مي‏کردند با زور و سرنيزه مي‏شود بر ملتهاي خودشان يا ملتهاي ديگر سوار شد و حکمراني کرد. دنيا هيتلرها را ديده است، رهبرانِ اوايل کارِ شوروي را ديده است؛ دنيا بعضي از قدرتهاي ديگر را هم اين زمان و قبل از اين زمان ديده است؛ اينها شکست خوردند.

- دولت جعلي صهيونيست [...] مرد و زني را که دم تيغشان بيايد، مي‏کشند و هيچ ملاحظه نمي‏کنند. شنيده‏ام جوانان و مردان را - از سنين سيزده سال تا پنجاه سال - دستگير مي‏کنند و [...] به مناطقي برده‏اند که معلوم نيست کجاست! خبرهايي که از داخل بازداشتگاهها بعضاً به بيرون درز کرده و در مطبوعات دنيا منعکس شده است، خبر مي‏دهد که اينها را شکنجه و آزار مي‏کنند [...] حتّي بيمارستانها و داروخانه‏ها را مورد تهاجم قرار مي‏دهند. [...] خلاصه وضع عجيبي به‏وجود آورده و صداي دنيا را در آورده‏اند!

- ماجراى زندان «ابو غريب» [...] داغ ننگى بر پيشانى امريكاييها شد؛ و اين داغ به اين آسانيها پاك نخواهد شد. آن وقت رؤساى امريكايى[...] مى‏گويند ما خبر نداشتيم؛ عذرخواهى‏شان اين است! مى‏گويند ما اطلاع نداشتيم؛ [...] مگر فرق مى‏كند كه چه كسى مردم را شكنجه كند؛ صدام يا شما؟! شكنجه، شكنجه است. [...] معلوم مى‏شود كه از مدتها قبل اين كار اتفاق افتاده و حالا آشكار شده است؛ بنابراين بايد خبر به اينها رسيده باشد و اگر نرسيده، اين موضوع، خودش جرم ديگرى است. وانگهى، مگر صدام خودش به سلولها مى‏آمد و شكنجه مى‏كرد؟ صدام هم مأمورينش مى‏كردند، شما هم مأمورينتان دارند مى‏كنند.

- من وجدان جهاني را به داوري و قضاوت دعوت مي‏کنم. همه حرفهايي که به عنوان تحليل سياسي، راه‏حل، توصيه مي‏زنند، در مقابل اين واقعيت، افسانه و موهوم است. واقعيت اين است که ملتي در خانه خود تحقير مي‏شود، دستگير مي‏شود، کشته مي‏شود، جوانش از او گرفته مي‏شود، امنيتِ جان و مال و مسکنش به‏وسيله غاصبان همان سرزمين تهديد مي‏شود. حال وجدان جهاني قضاوت کند؛ اين جا حق با کيست و وظيفه انسانها چيست؟ ما به هيچ چيز ديگري احتياج نداريم؛ همين واقعيت را مقابل خودشان بگذارند ببينند چه اتّفاقي در حال وقوع است؟

- در اوّلِ کار [...] نگذاشتند دنيا بفهمد که اينها چه فجايعي انجام مي‏دهند؛ اما امروز دنيا مي‏بيند. البته تلويزيونها و دوربينها قادر نيستند حقيقت را نشان دهند. فقط بخشي از حقيقت؛ يک تصوير و شبحي از حقيقت را نشان مي‏دهند؛ حقيقت خيلي بيشتر از اينها و خيلي تلختر از اينهاست. واقعيت را از روي همين فيلمهاي تلويزيوني که در دنيا پخش مي‏شود - آن‏جاهايي که پخش مي‏شود - قضاوت کنند.
- کي حاضر است جوانش برود در يک واقعه خونين و يک ساعت ديگر به قتل برسد! اين است که يک مادر، جوان خودش را در آغوش مي‏گيرد، مي‏بوسد اما گريه نمي‏کند. مي‏گويد من اين را مي‏فرستم. ببينيد شما بر سر اين مادر چه آورده‏ايد؟! شما ببينيد بر سر اين ملت چه آورده‏ايد که حاضر است به اين نحو جوانش را به ميدان بفرستد و مي‏گويد اگر صد جوان هم داشته باشم مي‏فرستم که اين گونه کشته شوند. [...] شما همه راهها را جلوِ اينها بسته‏ايد.
- كشورى با آن فرهنگ عريق و عميق و داراى سابقه، و يك ملت تاريخى و غيور و داراى هويت را مقهور كردند و در پنجه‏ى خود گرفتند و انواع اهانتها را به او مى‏كنند؛ توقع دارند اين ملت عليه آنها برنگردد و وضعى كه امروز مشاهده مى‏كنيد، پيش نيايد.

- اگر شما مى‏بينيد امروز جوان عراقى [...] اگر دستش برسد، بى‏ترديد ضربه وارد مى‏كند، اين كارى است كه خود امريكايى‏ها كرده‏اند؛ تقصير كسى نيست. مثل ديوانه‏يى كه هى به اين و آن مى‏پرد، بى‏جهت اين و آن را متهم مى‏كنند؛ «از فلان‏جا تحريك شدند، از فلان‏جا دخالت كردند»؛ نه، تحريك كسى نيست؛ اين هويت ملت عراق است كه دارد بروز مى‏كند. وطن يك ملت را بگيريد، سربازتان را در كوچه و خيابانِ او راه بيندازيد، به زن او بى‏حرمتى كنيد، جوان او را جلوى چشم همه روى زمين دمرو بخوابانيد و كف پوتينتان را روى سر او بگذاريد؛ من كه اين‏جا نشسته‏ام، طاقت نمى‏آورم اين وضعيت را ببينم؛ چطور يك انسان با ايمان و با غيرت عراقى اين وضعيت را تحمل مى‏كند؟ لازم نيست كسى تحريك كند؛ خود شما بزرگ‏ترين و پليدترين تحريك‏كننده‏ى ملت عراق هستيد. چرا وارد خانه‏ى او شديد؟ چرا دروغ گفتيد؟

- كارشان به جايى رسيده است كه تحمل وجود يك پيرمرد روحانىِ فلج را هم كه بايد روى چرخ راهش ببرند، ندارند. كسى مثل شيخ احمد ياسين را نمى‏توانند تحمل كنند. [...] خيال مى‏كنند اين سياست به جايى خواهد رسيد. روزنامه مى‏بندند، مطبوعات را توقيف مى‏كنند؛ از اين‏جا بگيريد تا كشتار مردم.

- آنها اشتباه مى‏كنند؛ خيال مى‏كنند مردم دنيا نمى‏فهمند؛ خيال مى‏كنند مى‏شود اين‏طورى ادامه داد. اسم دمكراسى مى‏آورند: به عراق آمده‏ايم براى مردم‏سالارى! مردمسالارىِ بى‏مردم! مردم‏سالارى نيست، مردم كشتارى است. [...] اينها اشتباه مى‏كنند، موفق هم نخواهند شد

پاسخ محکم فرزند دکتر بهشتی به احمد توکلی

vahidlog — Fri, 25 Sep 2009 20:26:18 GMT

در پی نگارش نامه‌ای از سوی دکتر احمد توکلی خطاب به مهندس میرحسین موسوی و حجت الاسلام سیدمحمد خاتمی، سیدعلیرضا بهشتی شیرازی، سردبیر روزنامه کلمه سبز در نامه‌ای به موارد مطرح شده در این نامه پاسخ داد.

به گزارش پایگاه خبری پارلمان‌نیوز، این نامه بدین شرح است:

بسم الله الرحمن الرحیم

آقای دكتر احمد توكلی در نامه‌ای خطاب به مهندس موسوی و حجت الاسلام و المسلمین خاتمی آنان را به قدرت‌طلبی و تخطی از خط امام متهم كرده است. او در این نامه ادعا می كند امام در زمان جنگ با سیاست‌های دولت مخالف بودند و به خاطر وجود دشمن خارجی آن را تحمل می‌كردند. از دیگر سخنان قابل توجه در این نامه عبارتی است كه پیش درآمد خبری سایت الف را شکل می‌دهد: « گویا می‌خواهید حاكمیت را به برخورد با خود بكشانید. تردیدی نیست كه معارضه چیزی جز خیانت به امام، انقلاب، اسلام، مردم و ایران نیست. تصمیم به بازگشت بگیرید.» با این حال به عنوان كسی كه دوبار این نامه را خواندم هیچ‌یك از عبارات فوق را جان كلام نیافتم. در نامه ایشان جان كلام این است كه آقای موسوی و آقای خاتمی چرا جلوی شعارهای ساختارشکنانه طرفدارانشان را نمی‌گیرند.

آقای توكلی! امروز كسانی هستند كه شما بتوانید آنان را به این خاطر مورد مواخذه قرار دهید. تصور كنید كه این افراد به خواسته‌های دوستان شما تن می دادند، تسلیم می‌شدند و به حق ملت خیانت می‌كردند. در آن صورت اینک از چه كسانی انتظار داشتید مردم را به خویشتنداری دعوت كنند؟ كشور قطعا در شرایطی خوبی به سر نمی‌برد. شعارهایی كه در نامه خود به آنها اشاره كرده‌اید یقینا مورد علاقه و توصیه كسانی كه برایشان نامه نوشته‌اید نیست. آیا به صرف اعلام برائت آنان نگرانی شما رفع می‌شود؟ آنان حتما این كار را خواهند كرد، و مطمئنا این اقدام آنان صورت مسئله را از میان نخواهد برد، اگر نتواند اعتماد از دست رفته مردم نسبت به حاکمانشان را باز پس بیاورد.

آیا فکر نمی‌کنید برای تامین چنین هدف مهمی متولیان امور هم وظایفی دارند؟ وظایفی که خود باید بار سنگین آن را بردارند؟ و لا تزر وازرة وزر اخری و ان تدع مثقلة الی حملها لا یحمل منه شی و لو کان ذا قربی. و هیچ باربردارنده‌ای بار دیگری را بر نمی‌دارد و اگر دیگری را به برداشتن بار سنگین خود فراخواند، چیزی از آن برنخواهد داشت، اگرچه خویشاوند باشد.

آقای توکلی! موسوی و خاتمی جایی نرفته‌اند كه لازم باشد برگردند. آنها به خط امام پشت نكرده‌اند. آنها به جمهوری اسلامی، حتی پس از رویدادهای تلخ این چند ماه، پایبندند، زیرا آن را قابل اصلاح و غیر آن را موجد هزینه‌های سنگین و غیرقابل تحمل برای كشور می‌دانند. ضایعات این چندماهه، حتی حرکات عصبی گروهی از راهپیمایان در روز قدس، نتیجه خطاهای پی در پی متولیان امور است .

زندانی به نام وطن

vahidlog — Mon, 07 Sep 2009 20:27:35 GMT

هر روز به به وبلاگم سر می زنم. هر روز کنتور بازدید ها را چک میکنم. روزی بین 70 تا 120 شماره جلو میرود. و به تعداد هر شماره بارها و بارها خودمو سرزنش می کنم. سر زنش میکنم که شهامتم را چند ماهیست جایی جا گذاشتم و باید میهمان چند ثانیه ای دوستان اتاق خلوتم باشم! چرا که شاید توام با نیشخندی می گویی : اینم مسخرشو درآورده با این وبلاگ راکدش!! نه به اون مطالب تند چند وقت پیش و نه به این فضای بی بخار!!

راستی چرا حرف زدن بد شده؟ چرا دل سوزی برای جامعه ای که در آن زندگی میکنیم بد شده؟ چرا نباید بگوییم که ما از آینده می ترسیم؟ چرا باید قفل سکوت را به اجبار به زبان بزنیم و به قلم هایمان که تنها سرمایه و رفیقمان است به دید اسلحه ی جانمان نگاه کنیم؟

قبلاً بی اندازه احساس شجاعت میکردم. همیشه می گفتم انسان با اعتقاداتش زنده است! برای اعتقاداتش همه چیز را به جان می خرد، اما الان باید بگویم انسان جامعه ی ما با اعتقادات تحمیلیش زنده است و اگر به اعتقادات خودش فکر کند می میرد!!

چند وقتی است که احساس خفگی دارم، تا حدی که امروز نفس هایم به شماره افتاده بود و دلم فقط هوایی می خواست که تنها به بازدم تبدیل شود.

امروز یاد گریه ی پر غرورم در آن جلسه کزایی بیست و پنجم اسفند افتادم. از التماسم به خاتمی پشیمان نیستم، تنها ناراحتم که چرا یکباره همه چیزهایی که دوران قسنگ نوجوانی و جوانیم را برایش صرف کردم به جایی رسییده که دایه داران آن اینگونه از آن یاد می کنند و بجای نشستن با عزت در بیدادگاه سریالی ، سر به زیر و شبیه یک متهم جانی سرافکنده وانمود می کنند. نه این را من در کلاس درس اخلاق خاتمی نیاموختم.

گلویم همچنان خشک است و در این چند دقیقه نوشتن لیوان آبم را تمام کردم. هوا خیلی گرم شده مثل هوایی خفه ی سلول انفرادی.

هوا، هوای وهم آلود زندان است. زندانی به نام وطن.

لطفاً از خوشحالی نمیرید!

vahidlog — Sat, 29 Aug 2009 13:55:06 GMT

طي تحقيقات انجام شده ؛ يک ايراني اگر هواپيمايش سقوط نکند، از حوادث رانندگي جان سالم به در ببرد، زندانی و شکنجه نشود، آلودگي هوا زنده اش بگذارد، زلزله زير آوار لهش نکند و در گودال وسط چهارراه ناپديد نشود، اگر وسط كوچه و خيابون تير بهش نخورد ...حتماً از خوشحالي خواهد مرد !

اعترافات یک بی گناه

vahidlog — Tue, 25 Aug 2009 07:36:58 GMT

دقایقی پیش تیتر اول فارس شروع چهارمین دادگاه حوادث بعد از انتخابات بود. داشتم به سه نفر از دوستان صمیمیم فکر میکردم که الان آنجا نشستن ومنتظرند که یک به یک بیان برای دفاع از خودشون، فکر کنم اول شهاب را می آورند بعد حمزه ، آخرین نفر محمد رضا. واقعاً آدم نباید زیاد بفهمه . اگه زیاد بفهمه میارنش جلو تلویزیون و محاکمش می کنن و آبروشو میبرند! تا حالا به این قضیه فکر کرده بودید؟

اما چند روز قبل اعترافنامه خودمونوشتم، خودمو گذاشتم جای حمزه و گفتم اگه منم 70 روز در انفرادی بودم چی اعتراف میکرردم!!

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام به ....

ولش کنین یه وقت دیدید مجبور کردم همشونو جدی جدی بگم!!

همینطور که هستم!

vahidlog — Tue, 18 Aug 2009 06:34:00 GMT

از آدم های فوزول بیزارم. از اینکه کسی بیاد و مدام توو کارم دخالت کنه بیزارم. دلم میخواد خودم بمونم نه اونی که دیگران میخوان. منو همینطور که هستم باور کنین. همینطوری که هستم!

نوشتن یا ننوشتن، مسئله این است!

vahidlog — Sun, 16 Aug 2009 08:16:04 GMT

این روز ها نوشتن یک شهامتی می خواهد که هرچه فکر کردم آن را در خود نیافتم. چون ... ، بگذاریم برای بعد!

فکر کنم ۵ ماهی هست که به بایکوت نیامدم. البته اگر به نوشتن باشد می نوشتم اما اینجا نه. دلم برای این اتاق تنهاییم تنگ شده بود، اتاقی که در آن بی لفافه حرف میزدم. اما گویا حالا شده اتاق پذیرایی و هر کس برای تهدید و لجن پراکنی و خیانت و ... ار اون استفاده میکنه. میخوام این اتاقو به خودشون بدم و برم سراغ یه اتاق دیگه که فقط همون هم اتاقیای قدیمم آدرسشو بلد باشن، یا اگر اینجا موندم جواب همه ی اونایی که تویه این ۵ ماه حسابی و به هر وسیله ای منو خجالت زده کردنو میدم!

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم

ولی دل به پاییز نسپرده ایم

چو گلدان خالی لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ایم

اگر داغ دل بود ما دیده ایم

اگر خون دل بود ما خورده ایم

گواهی بخواهید اینک گواه

همان زخمهایی که نشمرده ایم

دلی سر بلندو سری سر به زیر

از این دست عمری بسر برده ایم!

vahidlog — Tue, 07 Jul 2009 13:57:20 GMT

سراپا اگر زرد و پژمرده ایم ولی دل به پاییز نسپرده ایم