ای کاش تمام چیزهایی که ساعتی پیش از خاتمی شنیدم یک رویای تلخی بیش نبود ..

فقط نیازمند یک خواب طولانیم. بلکه بیدار شوم و باخبر از اینکه جلسه ی بعد از ظهر میرحسین با خاتمی همه چیز را تغییر داده.

مصاحبه ی اختصاصی مهر با اصغر ایمانی (پدرم)

آقا وحید سلام ...

خود فریبی بیماری بزرگی است که علاج آن به سختی مداوا می شود. اینکه انسان وانمود کند آدم خوبی شده اما از درون ترک عادت بد نکند، از گرفتاریهای مهم این دوران در بین مردم شده است. گاه انسانها فراموش می کنند که مزد خوبی و بدی رفتارشان فقط پیش خداست، بنابر این همیشه در غفلتند.

به تو تذکر می دهم مبادا از بیماری غرور، لجاجت و بی ایمانی به بیماری خود فریبی گرفتار شوی.

یادت باشد عالم محضر خداست...

پدر                

آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم             کردند رو به خیمه ی سلطان کربلا

سـفر روز پنجشنبه دکتر احمدی‌نژاد به قم قبل از انجام، حاشیه‌مهمی داشت که تحت الشعاع بخش‌هایی از سخنرانی او قرار گرفت. این حاشیه مهم، عدم برنامه‌ریزی برای دیدار با مراجع و اکتفا به یک سخنرانی در جمع طلاب بود که برخی اخبار ماه‌های پیش را زنده نمود.

حدودای ظهر دقیقا وسط جلسه بودم که مرجان حسینی اس ام اس زد که: کارگزاران توقیف شد. 

همین الان دیدم که جمعی که خود را دانشجو معرفی کرده اند(!!!) از دیوار باغ قلهک بالا رفتن و اونجا را فتح کردند. بعدش زیارت عاشورا خوندن و پرچم فلسطین را بجای پرچم انگلیس بالا بردن. تازه اینم عکسشون!!

در اینجا چند فکر و سوال پیش میاد:

اولا نمی دونم چرا نماد دانشجویی دیگه کتاب نیست، شده از دیوار بالا رفتن یا زندانی شدن!!!

دوما احتمالاً بعضی از این دانشجوها با ولی شون اومدن و باهم از دیوار بالا رفتن!! آخه بعضاً چهره های مسن هم تویه عکس دیده میشن!!

سوما هرچی فکر میکنم خدایی نمی فهمم چرا اینا کفن پوشیدن؟!

به صفحه ی تلویزیون خیره شده بودم و صحنه ها یکی از پس دیگری رد می شد...

راستی چرا هیچکس و هیچ پیامبر و هیچ رهبری نتوانست این حس خودخواهی و جنگ ستیزی بشرو از بین ببره؟ چرا آدم ها هنوز که هنوزه نتونستن به حق خودشون قانع باشن و کاری به کاره هم نداشته باشن؟ چرا ما انسانها باید همچین تاوان هایی به خودمون ببینیم و ...

نه بخاطر اینکه کشته شده ها مسلمانند ، بخاطر اینکه زنها و بچه هایی آواره و زخمی و کشته شده اند که کاری با دعوای دنیا ندارند. جرم آنها تنها این است که در نوار غزه زندگی می کنند. شاید اگر ما هم آنجا متولد می شدیم و آنجا زندگی می کردیم این جرممان بودو باید کشته می شدیم. عجب دنیایست!

نمی دانم چرا نا خواسته با پی گیری این اخبار این سوال در ذهنم می آید که آیا زمانی که بر سر ما هم موشک و بمب عراقی ها (برادران دینیمان!!!!) فرو میریخت و ما هم اوضاعی اینچنین داشتیم کسی دلش برای ما می سوخت؟!!

دقیق یادمه که سه سال پیش همچین پنجشنبه ای بود. از روز قبلش تصمیم گرفته بودم یه وبلاگ بزنم که تویه اون فضای خفقانی که بودم بگم هر طور شده و با هر نحوی که بتونم کار سیاسی و اجتماعیمو تعطیل نمی کنم.

آره موفق شدم. وبلاگمو زود به زود آپ میکردمو هیشکی نمی فهمید. من با وبلاگم  زندگی کردنو شروع کردم و باهاش با اون اوضاع زور و خفقان جامعه ی کوچکی که توش زندگی میکردم مبارزه کردم. لذت بخش بود، عالی بود. تویه اوج محبوبیت دولت فعلی با تمام وجود عکس خاتمیو گذاشتم و گفتم لبخند عشق. این لبخند همان لبخند مقاومت و صبر و پیروزیه من بود که از یگانه معلم روزگار جوانی و نوجوانیم آموخته بودم.

و الان 3 سال گذشت. . .

غریبستان شد بایکوت. چون الان دیگه غریبی معنا نداره، همه غریبه اند! فقط فاصله ی این غریبی هاست که گاهی واژه ی جدیدی جایگزینش میشه!!!

و الان 3 سال گذشت . . .

و من بایکوت تنهایی هامو عاشقانه دوست دارم. حتی اگر فقط خودم باشم و بایکوت! 

پی نوشت:

- دوستان مجلس چهارمی، ببخشید که نتونستم سر قولم بمونم. کمی گرفتارم. در اولین فرصت در خدمتم.

- ادواری ها آماده باشن!!!

- میگن داره یه خبرایی میشه ، حالا من بعداً میگم. اما خبر جالبیه!!

- به کمی اکسیژن نیاز دارم. هوا بس ناجوانمردانه آلودست!!

این زندگی چیه که هرچی واسش می دویی تموم نمیشه. گرفتاری های این چند وقته حسابی این معشوقه ی مجازیو ازم گرفته. اما تا چند مدت دیگه دوباره هوای ما هم آفتابی میشه!!